مقالات

نوريافتگي

«نوريافتگي انسان و دريافت او از روح و بركت الهي را مي‏توان اين طور تصور كرد.

در شب تاريك قيرگون، شبي كه چشم حتي نمي‏تواند دست صاحب خود را ببيند، انسان تا چه حد از نور آسمان و خورشيد برخوردار است. و حال اگر اين انسان را در چنين شب تاريكي، در چاه تاريك بگذاري، كوري و تاريكي و محروميتش از نور، تاريكي تحت تاريكيِ مي‏شود. زندگي چنين انساني چگونه خواهد بود و روزگار تاريك او چگونه بر او خواهد گذشت. او حتي اگر همه چيز را هم داشته باشد انگار ندارد زيرا نبود نور، نبود كيفيت زندگي اوست. آنگاه هيچ لذتي لذت نمي‏بخشد، و هيچ آرامشي آرام نمي‏كند و هيچ اطميناني مطمئن نيست. هر چه دارد آميخته به سايه‏هاست پس نه خودش خودش است نه چيزهايي كه دارد خود‏شانند. مي‏خواهد دست خود را بشويد دست خود را ميبُرد. غذا مي‏خورد اما چه بسا در حال خوردن سموم است.اوكاملاً ممكن است دارو‏ها را اشتباه بخورد. همة لحظاتش آبستن از اشتباهات متعدد است و هر قدم‏اش همراه با خطرات بسيار. زندگي براي او چنان است كه انگار نه نوري هست و نه خورشيدي و نه چيزهايي كه واقعا بايد ديده  شوند. معلوم است كه زندگي چنين انساني چه خواهد شد. اكنون و گذشتة او هم معلوم است. او زندگي نمي‏كند بلكه در حال مرگ تدريجي و پوسيدگي و فرسودگي كامل است.

اگر او بخواهد بميرد حتي اگر كار خاصي هم براي مردن انجام ندهد، تن دادن به همين وضعيت، براي تضمين مردن و هلاكت‏اش كافيست. ممكن است او از هم اكنون مرده باشد ولي بر فرض آنكه زنده است و مي‏شنود كه چه مي‏گويم، براي زنده ماندن، او بايد از خانه چاه مانند خود بيرون بيايد و خود را به زير آسمان برساند. حالا شب است. وقتي او از خانه بيرون مي‏آيد هنوز شب است. شبي تاريك؛ و اندكي روشني. آن اندك روشنايي ناشي از نور ستارگان است. با اينحال، چنين شب تاريك پر ستاره ايي بسيار روشن‏تر از فضاي قيرگون درونِ آن خانة چاه مانند است.

رفتن به زير آسمان پر ستاره؛ اين مانند اولين بركت است. اولين مرحله از روشن شدن و بهره مندي از نور. دومين مرحلة بركت مانند آنست كه انسان در زير نور مهتاب قرار دارد. ماه در آسمان پيداست و انسان نور خورشيد را از طريق ماه مي‏يابد. البته هر مرحله از روشن شدگي فرد حالات بسياري دارد مثلاً كسي كه در زير نور مهتاب است معلوم نيست كه ماه را چگونه تجربه كند. ماه كامل يا اولين شب ماه و هلال باريكي از آن را. آيا آسمان صاف است يا ابري و يا غبار آلود؟

اينطور است وضعيت كساني كه ظاهراً در يك مرحله از هدايت و روشن شدگي قرار دارند آنها مانند هم نيستند و با يكديگر متفاوت‏اند.

و بعد، برخورداري مستقيم فرد از نور خورشيد است. آنگاهي كه انسان در روز روشن قرار مي‏گيرد و خورشيد از پشت ابرها يا بدون آنها بر انسان مي‏تابد و نور را  مي‏بارد …

در پنجمين مرحلة بركت يابي و نوريافتگي، انسان آنقدر به خورشيد خيره و نزديك شده كه خود را در حضور خورشيد و در درون او مي‏يابد.

در ششمين دورة هدايت شدگي و نور بركت گرفتن، اين انسان، آنقدر صاف و صيقلي و شفاف شده كه خورشيد و بلكه همة آسمان و نور آسمان در او منعكس و پديدار مي‏شود. خورشيد به درون او مي‏آيد و در او ساكن مي‏شود.

و خوشبخت و رستگار كسي است كه هفتمين را مي‏يابد. در اين لحظه، او با خورشيد يكي مي‏شود. او در خورشيد و براي خورشيد و با خورشيد مي‏ميرد. اما نور، زنده مي‏كند و نمي‏ميراند. او براي هميشه در خورشيد زنده مي‏شود و زنده مي‏ماند. اين هفتمين است.

اين خورشيد روح خداست. حضور خداوند است. روح جهان‏هاست. خداونديست كه در جهان‏ها جريان يافته و جاري شده. آن ستاره‏ها، روزنه‏هايي در روح انسان‏اند كه اگر توده‏هاي دود و غبار اوهام، آنها را مسدود نكرده باشد مي‏توانند نور خورشيد را به درون بياورند.

و ماه قلب توست كه اگر در برابر خورشيد گشوده شود، خورشيد آسا خواهد شد و چون گوي نوراني در آسمان درون انسان خواهد درخشيد. وقتي انسان به درون خورشيد مي‏رود اين زمانيست كه انسان به تجربة كامل حضور الهي نائل شده. جهان را محضر خدا و خود را در حضور خدا مي‏يابد. و آنگاه كه خورشيد به درون انسان مي‏آيد هنگاميست كه روح الهي ديگر نمي‏بارد بلكه خود پائين مي‏آيد و در انسان مي‏ريزد و انسان را از خود پر مي‏كند و در حضور الهي بالا مي‏برد. »

برگرفته از دنباله کتاب تعالیم حق – اثر ایلیا میم