رويابيني

رؤيا، رؤيابيني و هنر رؤيابيني

قسمت اول

 در تعليمات روح ‏زايي، هنر رؤيابيني مانند بعضي از رشته‏ هاي ديگر تعاليم احياء، آنقدر گسترده، عميق، شاخه شاخه و گوناگون است كه ارائه تعريفي فشرده و بسته از آن به سادگي امكان‏ پذير نيست. بنابراين در اين سخن كوتاه تلاش نمي ‏كنم هنر رؤيابيني را تعريف كنم بلكه مي‏كوشم تا در جهت آشناسازي مشتاقان، چشم‏اندازي از هنر رؤيابيني (در روح‏زايي) را ترسيم كنم. به پيروي از روش ايليا «ميم»[1] در ارائه تعاليم، به تمثيلي مي‏پردازم كه آن را از او شنيده‏ام. يك بار او درباره هنر رؤيابيني در روح‏ زايي اين طور گفت كه هنر رؤيابيني مانند داشتن تلويزيوني خلاق است كه برنامه ‏ريزي و كنترل و راهبرد آن در اختيار دارنده آن است. در اين گفتار به طور خلاصه همين موضوع و آنچه در اين بار شنيده‏ام يا فهميده‏ ام را تا جايي كه حافظه ‏ام ياري مي ‏كند، توضيح مي ‏دهم. چون اين مطالب (مطلب فعلي و بعضي از مطالبي كه در ادامه اين متن مي ‏آيد) غالباً بازنويسي شنيده‏ ها است بنابراين انتقال عين مطالب كمي دشوار است.

 تصور كنيد تلويزيوني داريم كه مي‏تواند داستان ‏هاي ما را هر چه كه باشند به فيلم يا انيميشن تبديل كند. هم‏چنين اگر بخواهيم مي‏ توانيم در همه فيلم ‏ها و داستان‏ها حضور داشته باشيم و جريان داستان را واقعاً تجربه كنيم. اين تلويزيون قابل برنامه ‏ريزي است و برنامه ‏ريزي‏ اش، داستان ‏هايي است كه ما به آن مي ‏دهيم. اين داستان ‏ها مي‏توانند معمولي يا خارق‏العاده، تخيلي يا واقع ‏بينانه باشند.

 ممكن است درباره هر چيزي باشند. مي‏ توانند داستان‏ هايي واقعي يا غيرواقعي باشند. براي تلويزيون تفاوتي نمي‏ كند، هر دو نوع داستان را براي ما و حداقل در زندگي دروني ما، به تحقق مي‏ رساند. اندازه واقعي بودن اين تجربه‏ ها نيز تحت كنترل ماست. شدت وقايع مي ‏تواند بسيار بيشتر از وقايعي باشد كه در زندگي روزمره خود تجربه مي‏ كنيم و طبعاً مي ‏تواند كمتر از آن هم باشد. اگر در اين فيلم ‏هايي كه شخص به آن وارد شده اتفاق بدي برايش بيفتد واقعاً ناراحت مي ‏شود، اگر بدنش زخمي شود واقعاً درد مي‏كشد و از تن‏اش خون مي‏آيد، اگر تجربه‏ هاي لذت‏ بخشي داشته باشد، جداً لذت مي‏برد. يكي از تفاوت ‏هاي اين نوع زندگي آن است كه شخص مي‏ تواند اثراتي را كم و زياد كند يا وقايع را به عقب ببرد و به شكل ديگري شروع كند. مي‏تواند صدها سال زندگي را بدون آن كه ظاهراً سرعت آن تغيير كند در چند لحظه با جزئيات كامل تجربه كند. بعد از تجربه هر داستان و در واقع هر قطعه از زندگي، يا يك زندگي طولاني، در زمان كوتاه اين امكان وجود دارد كه از داستان خارج شود اما مي ‏تواند هنوز هم شخصيت و تأثيرات درون فيلم را در خود حفظ كند. يا اين كه از همه آنها تخليه شود. حتي اين امكان وجود دارد كه شخص وارد داستاني شود و ديگر هرگز از آن خارج نشود و براي هميشه در آن داستان زندگي كند.

 وقتي فرد به يك داستان رؤيا وارد مي ‏شود همه چيزهاي او مي ‏تواند خيلي واقعي يا تنها به صورت مجازي تغيير كند. هويت، شخصيت، توانايي‏ ها و ناتواني‏ ها، روابط، خاطرات، احساسات و همه بودنِ شخص، قابليت تغيير كردن و دگرگون شدن را داراست. در هر داستان رؤيا امكان اين كه انسان دوباره متولد شود و همان طور متولد شود كه مي ‏خواهد، وجود دارد. موجودي با ويژگي‏ها و قابليت‏هاي جديد. مي‏تواند خيلي واقعي ‏تر از تجربه‏هاي اين جهاني به آرزوهايش برسد. اگر به يك آرزوي بي‏نهايت جذاب هم رسيد، قادر است تمام جسم خود را هم به آنجا ببرد و براي هميشه در آنجا ساكن شود.

 مي‏ تواند فقط روحش را به درون داستان ببرد و در يكي از قالب‏ها قرار دهد يا فقط تصويرش را به آن جا منتقل كند يا همه زندگي‏اش را. الزامي نيست كه او حتماً به درون داستان برود بلكه مي ‏تواند از بيرون هم به تماشاي آن بپردازد. در بالاي اين تلويزيون لوله ‏اي مكنده وجود دارد كه اگر او قصد داشته باشد واقعاً به درون داستان برود، بايد سرش را به آن حفره نزديك كند تا او را به درون خود بكشد و به درون داستان بيندازد. اما قبل از رفتن لازم است قصد برگشت را هم همراه خود ببرد چون اگر بدون بليط رفتن برود تضميني براي برگشت آن نيست و ممكن است براي هميشه در آن جا بماند.

 امكانات زيادي در اين تلويزيون خلاق وجود دارد كه به آنچه گفته شد محدود نمي ‏شود مثلاً اين تلويزيون هزاران كانال دارد كه وقتي برنامه آنها فعال شود او مي‏ تواند از نقاط ديگر هستي، از اخبار و وقايع جهان‏هاي ديگر مطلع شود. كانال‏هاي ديگري هم هستند كه با به كار انداختن آنها مي‏ تواند از آينده‏ ها، آينده‏ هاي مختلف، آينده چيزهاي مختلف و نيز از گذشته ‏ها مطلع شود.

 بنابر آنچه گذشت مي‏ توانيم نتيجه بگيريم كه هنر رؤيابيني راهي براي تجربه حيطه ‏هاي ديگر زندگي است، جهان‏هايي كه در درون و بيرون‏ اند. دنياهايي در گذشته و حال و آينده. جهان ‏هايي كه بعضي‏شان واقعيت عيني دارند و بعضي ديگر فاقد آن هستند.

رؤيا به ما اجازه خروج از محدوده‏ هاي زمان و مكان و سفر كردن به زمان‏ها و مكاني ديگر را مي ‏دهد. در رؤيا مي‏توانيم خواسته خود را تحقق ببخشيم و اين خواسته ‏ها هر چيزي مي‏تواند باشد. تحقق آرزوها در رؤيا مي‏ تواند خيلي واقعي‏ تر از عملي شدن آنها در اين جهان باشد و نيز ممكن است اين‏طور نباشد. اين بستگي به مهارت رؤيابين دارد.

 در رؤيا مي‏ توانيم همان كاري را بكنيم كه دوست داريم، يا به صورتي خيالي يا به صورت صد در صد واقعي. اگر بخواهيم مي‏ توانيم تنها از طريق چشم يا با روح‏ مان يا با تماميت وجودمان، با جسم و جان و روح به آن تجربه‏ ها وارد شويم. از طريق رؤيابيني امكان برقراري ارتباط و تبادل جريان با ابعاد ديگر هستي و بسياري از موجودات ديگر كه حتي آنها را حدس نمي ‏زنيم در اختيار ما قرار مي ‏گيرد. مي‏توانيم دريافت‏ هاي خود را از جهان‏هاي ديگر به اين جهان بياوريم يا چيزهايي را از اين زندگي به آنجا منتقل كنيم. به واسطه رؤياها گفتگو با بسياري از حيطه ‏هاي اسرار و تماس با غيب امكان‏پذير مي‏شود و رابطه مستقيم و هموار براي ارتباط با روح الهي گشوده مي‏شود. خلاصه بايد گفت كه در جهان رؤيا و براي استاد رؤيابيني، انجام هر كاري ممكن است و هيچ كار، نشدني نيست. اين كارها هم مي‏ توانند خيلي واقعي باشند و هم خيلي خيالي. از اين ديد، رؤيا راهي است براي تجربه زندگي ‏هاي بي‏شمار ديگر كه به موازات زندگي ما در اين جهان، جريان دارند و هنر رؤيابيني شيوه عبور از اين راه و برقراري ارتباط و تجربه اين زندگي‏ هاي ديگر است.